Impressie van de premiere

musical in Amsterdam

foto: Armand Keisri

Zaterdagavond 15 juni 2013 19.15 uur. In de hal van de KK staan al een boel gasten te wachten tot de deur naar de kerkzaal open gaat. De ingang is deze keer de hoofdingang van het kerkgebouw.

19.30 Uur: de deur gaat open en in een compleet verbouwde kerkzaal kunnen de gasten vast hun plek zoeken voor dat wat straks komen gaat. Het toneel staat op een totaal andere plek dan wat normaliter het geval is bij activiteiten die in de kerkzaal plaats vinden.

Het plubliek stroomt binnen en binnen afzienbare tijd zijn alle 500 zitplaatsen bezet. De musical kan zo beginnen. Door Thea Doelwijt (tekst en idee van de musical) worden de overige medewerkers van dit project voorgesteld. Ds. Stefan Bernhard heeft daarna drie minuten om in een notendop de aanleiding en het doel van deze musical uit te leggen.
En dan is het zover. Negentien gedreven mensen van alle leeftijden en ways of life die geen enkele professionele acteurs ervaring hebben zetten met een enorm enthousiasme en passie het verhaal van slaven / de rol van de kerk en de afschaffing van de slavernij neer.
Het eerste bedrijf speelt zich in Afrika af, waarbij schitterende Afrikaanse kleding en de drums het verhaal compleet maken. In het tweede bedrijf is Herrnhut de stad waar br. Christiaan en zr. Johanna ons terugbrengen in de tijd hoe het geloof naar Suriname gebracht werd vanuit de Duitse zending. En dan het derde bedrijf Suriname. Hier horen wij
hoe het de slaven vergaan is, wat voor impact het Christendom op hun leven heeft gehad. En natuurlijk de afschaf-fing van de slavernij in 1863. Prachtige kleding van de diverse bevolkingsgroepen, zang en dans maken zichtbaar hoe een multiculturele maatschappij inclusief diverse verschillende geloven eruit kan zien.

De toeschouwers werden in het verhaal dat de musical vertelde gezogen, zeker waar het de wreedheden van de slavernij betrof. Natuurlijk werd er ook gelachen, zeker toen een groep vrijgekochte vrije slaven op vakantie was in Amsterdam en een zeer goed geïnformeerde gids over de geschiedenis van diverse grachtenpanden vertelde.
De sfeer was goed, en het verhaal dat verteld werd was zeker de moeite waard. Applaus viel de groep spelers al voor de pauze ten deel. Na de pauze en aan het eind van het stuk was een staande ovatie hun deel. Alle acteurs worden voorgesteld en ontvingen een mooi boeket als dank.
Thuis konden de toeschouwers nog eens rustig het verhaal / de tekst van de liedjes nalezen in het programma boekje dat men gratis meekreeg.

Alle werk dat verzet is om deze musical van de grond te krijgen is het zeker waard geweest. Als Surinamers / EBG-leden mogen wij trots zijn op het stuk. Ik roep dan ook iedereen op om zoveel mogelijk een financiële bijdrage/ steun te blijven leveren / bijdragen aan de kosten die deze productie met zich meebrengt.

Mavis Penig

Voor foto’s van de voorstelling kijk op de website van de EBG Amsterdam Stad&Flevoland

Am 15. Juni 2013 waren viele Gäste in die Koningskerk der BG Amsterdam Stad&Flevoland gekommen. Sie alle waren gekommen um die Premiere des Musicals: ‘Unterwegs in die Freiheit‘ mit zu erleben. auf einem ungewohnten Platz, hinten im Kirchensaal, war ein Podium aufgebaut. Schnell füllte sich der Saal mit den etwa 500 Zuschauern
Nach einer Begrüßung durch Thea Doelwijt, die Autorin des Musicals, und von Stefan Bernhard, im Namen der Brüdergemeine die den Auftrag für das Musical geben hatte, begann die Aufführung.
Mit viel Passie spielten, sangen und tanzten die 19 Schauspieler die Geschichte der Sklaverei und der Befreiung nach, vom Begin in Afrika bis nach Suriname. Auch die Herrnhuter Missionare kamen in Bild. Der zweiter Teil führte die Zuschauer ins heute, wo noch viele Zeugnisse der Geschichte zu entdecken sind.

Mit viel Musik bekamen die Zuschauer die schmerzlichen Seiter den Sklaverei erzählt. Aber es konnte auch gelacht werden. Ein langanhaltender Applaus zeigte, dass die Schauspieler, muskanten und Mitarbeiter den richtigen Ton getroffen hatten, um die Geschichten ‚mit einem Lach und einer Träne‘‚ zu erzählen.

Stefan Bernhard

Reacties zijn gesloten.